از بیرون، زندگی آدم‌ها شبیه یک خط مستقیم به نظر می‌رسد.
وقتی زندگی کسی را می‌خوانیم یا فیلمش را می‌بینیم، همه چیز منظم و قابل فهم است؛
انگار از همان ابتدا قرار بوده همه اتفاق‌ها دقیقاً به همان‌جا ختم شوند.
اما این فقط روایت اتفاق‌هایی است که افتاده‌اند.
هیچ‌کدام از آن روایت‌ها دربارهٔ اتفاق‌هایی نیست که می‌توانستند بیفتند و نیفتادند.
هیچ‌کس داستان تمام مسیرهایی را که ممکن بود شکل بگیرند نمی‌نویسد.
مسیرهایی که شاید فقط با یک تصمیم کوچک، یک ملاقات اتفاقی، یا حتی چند دقیقه تأخیر می‌توانستند واقعی شوند.
زندگی واقعی بیشتر شبیه جنگلی از راه‌هاست تا یک خط مستقیم.
ما فقط یکی از آن راه‌ها را طی می‌کنیم.
و بعد، سال‌ها بعد، آن را طوری تعریف می‌کنیم که انگار از ابتدا همین مسیر تنها راه ممکن بوده است.